In Gods naam…hoe lang zal dit doorgaan??

Niet de Israëli’s en de Palestijnen, niet de Joden en de Arabieren, maar de gematigden en de extremisten zijn elkaars tegenstanders.

Een brief van redactielid Judith. Zij maakt zich grote zorgen over het geweld in Israël en Gaza, net als Noa, de Israëlische singer/songwriter, in haar Open brief aan de wind.  Midden in de storm van de chaos, de doodsangst in Gaza en Israël schreeuwt Noa het uit: “Zó kan en mag het niet langer doorgaan!”

Judith: “Ook ik ben verbonden met Israël. Deze oorlog in Gaza legt sterker dan ooit een moreel vergrootglas op Israël en, door mijn verbondenheid, indirect op mijzelf. Ik voel me verscheurd en vraag me wanhopig af: waar sta ik? Kan ik hierin een standpunt kiezen zonder te polariseren? Ik verlang naar een glimp van vrede in mijzelf, ik zoek naar de kern van mijn moraliteit. Noa, de dappere, helpt mij daarbij. Daarom wil ik haar brief met jullie delen. (zie hier de volledige, Engelstalige versie: Open Letter to the Wind). De volgende citaten heb ik voor jullie vertaald:

“Doodsbang, depressief, gefrustreerd, woedend…alle soorten emoties golven en strijden om het hardst in mijn hart en mijn hoofd…geen één wint het van de ander, ik dreig te verdrinken in de kolkende oceaan van al die emoties samen.”

“Elk uur is er een raket-alarm, ergens dichtbij mijn huis. In Tel Aviv is het nog erger.
Mijn zoon en ik stopten vandaag de auto en lieten hem staan, midden op straat en raceten naar de dichtstbijzijnde steeg toen de snerpende sirene afging….een paar minuten hoorden we drie luide knallen die de muren deden schudden.
In het zuiden is het ondragelijk. Zoveel levens daar zijn tot stilstand gekomen, het dagelijks bestaan vermorzeld; de meeste tijd brengen de mensen daar door in schuilkelders.
Een groot deel van de raketten worden onderschept door ons verdedigingssysteem, maar niet alles. Elke burger is een doelwit, onze kinderen zijn getraumatiseerd, de emotionele littekens zijn onherstelbaar.”

“En de mensen in Gaza. Oh God, de mensen in Gaza… Wat kan er ellendiger zijn en verschrikkelijker dan wat deze mensen te verduren hebben? Zal het hun lot zijn om eeuwig te lijden onder de handen van wrede tirannen? De beelden van de bloedende kinderen, de huilende moeders in met bloed besmeurde kleren, het puin en de verwoesting, de doodsangst in hun ogen. Vijf minuten op zijn hoogst om uit je huis te rennen voor je leven omdat de bommen vallen…geen schuilplaats…De Talibantactiek van Hamas aan de ene kant en de F16 bommenwerpers van Israël aan de andere, deze mensen worden gekraakt als walnoten, vermorzeld door de dikke metalen kaken van blindheid en stompzinnigheid. Het dodental stijgt en stijgt…in Gods naam…hoe lang zal dit doorgaan??”

“Mijn hart gaat uit naar de families van de slachtoffers, waar ze ook zijn! Ik ben blij dat we een sterk Israëlisch leger hebben dat mij verdedigt tegen hen die openlijk verklaren dat ze tot doel hebben om mijn kinderen de keel af te snijden…”

MAAR ik wil niet mijn zorgen en angst gebruiken als een schild tegen menselijk mededogen en helder denken. Integendeel: ik wil het precies andersom. Ik wil midden op de ringbaan staan en mijn waarheid uitspreken.

Er zijn twee kanten, en dat zijn niet de Israeli’s en de Palestijnen, niet de Joden en de Arabieren. Dat zijn de gematigden en de extremisten. Ik behoor tot de gematigden, waar ze ook zijn. Zij zijn mijn front. En dat front moet zich met elkaar verenigen!

Als we weigeren elkaars rechten te erkennen en onze verplichtingen te omhelzen, als ieder van ons zich blijft vastklampen aan onze eigen verhalen met minachting en geringschatting voor dat van de ander, als we steeds weer kiezen voor zwaarden in plaats van woorden, als we land heilig verklaren en niet de levens van onze kinderen, zullen we spoedig gedwongen worden om een plek op de maan te zoeken. Dan zal ons land gedrenkt zijn in bloed en volgestopt met grafstenen. Dan zal er niets meer zijn om voor te leven.

“Ik schreef deze woorden en zong ze samen met mijn vriendin Mira Awad.
Zij zijn vandaag de dag meer waar dan ooit:
als ik huil dan huil ik om ons allebei,
mijn pijn heeft geen naam
als ik huil, dan huil ik naar de genadeloze hemel en ik zeg:
er moet een andere weg zijn”

Er is nu een bestand maar voor hoelang? Zolang de oorzaken niet aangepakt worden kan het geweld elk moment weer oplaaien. Deze noodkreet is van alle tijden….

Reacties zijn gesloten.